Eenzaam – een superkort verhaal

Eenzaam – Een superkort verhaal. De blaadjes vallen en de avonden zijn weer lang. Tijd voor huiselijke gezelligheid. Maar niet iedereen ervaart die. Met de  winter voor de deur nemen somberheid en depressies toe. Velen voelen zich eenzaam. 

Eenzaam - een superkort verhaal door Marc Couwenbergh
Eenzaam – een superkort verhaal door Marc Couwenbergh
Eenzaam – een superkort verhaal

Ze hoort de wasmachine van de buurman centrifugeren. Het is dus bijna half twaalf. Altijd draait hij op zondagochtend een was. Zo meteen hangt hij zijn blauw gekleurde shirts aan het wasrek op het balkon. Tenminste als het weer het toelaat.

Ze kijkt opnieuw bezorgd naar buiten. Vanaf de achtste etage heeft ze vrij uitzicht op de grijze lucht. Blijft het droog? Ze loopt naar de balkondeur, opent die, maar stapt niet het balkon op.

Appartementencomplex

Haar hart bonst. Het gieren van de wasmachine klinkt steeds luider. De hoge tonen boren zich in haar hoofd. Al wordt ze vandaag 50, met haar oren is niets mis. Die registreren elk geluid in het appartementencomplex. Ze herkent haar medebewoners aan hun voetstappen. Hun namen kent ze alleen van de naambordjes bij de bellen. Dat van haar buurman ontbreekt. Hem aanspreken, heeft ze nog nooit gedurfd.

Het hoge geluid zwakt af. De trommel draait steeds langzamer. Haar ademhaling gaat juist sneller. In haar oren suist en klopt nu alleen haar bloed. Ze wacht op de droge klik van het openen van de wasmachine. Dan duurt het nog een halve minuut voor hij zijn balkon opkomt. Ze sluit haar ogen en telt.

Wasmand

Bij 30 stapt ze het balkon op. Ze hoort hoe hij de wasmand op de grond zet. Nu zal hij zich bukken om er een shirt uit te pakken om zich vervolgens op te richten om het op te hangen. Daarbij zal hij zich iets naar haar balkon toedraaien. Dan zal ze zeggen: ‘Dag buurman. Kom je op mijn verjaardag?’

Een windvlaag doet haar huiveren. Tegelijkertijd hoort ze van alles wat ze niet thuis kan brengen. Verward opent ze haar ogen. Buurman balanceert op de rand van de balustrade. Haar ‘Dag buurman’ wordt overstemd door de doffe dreun van beneden.

 

Johannes Vermeer 385 jaar vandaag!

Johannes Vermeer 385 jaar vandaag! Op 31 oktober 1632 werd de latere schilder Johannes Vermeer gedoopt in de Nieuwe Kerk in Delft. Vandaag dus precies 385 jaar geleden.

'Het straatje' van Johannes Vermeer: de idylle van het vredige leven in een Hollandse stad met spelende kinderen op de stoep voor het huis, terwijl (groot)moeder in de deuropening zit te handwerken en toezicht houdt. Johannes Vermeer 385 jaar.
‘Het straatje’ van Johannes Vermeer: de idylle van het vredige leven in een Hollandse stad met spelende kinderen op de stoep voor het huis, terwijl (groot)moeder in de deuropening zit te handwerken en toezicht houdt.
Joannis

Waarschijnlijk was hij al enkele dagen eerder geboren. Bij zijn doop kreeg hij de naam Joannis van zijn vader Reynier Janszoon (ongeveer 1591–1652) en moeder Digna Baltens (ongeveer 1595–1670). Zijn zus Gertruy was al twaalf jaar.

Niet Van der Meer, maar Vermeer

Joannis was een Latijnse variant van Jan, de naam van zijn opa. Later zou de schilder zijn naam als Johannes gaan schrijven. Opmerkelijk is dat hij nooit het in die tijd gebruikelijk Reynierszoon aan zijn naam toevoegt. Hij schrijft altijd Vermeer. Anderen noemen hem ook vaak ‘Van der Meer’. Zo schrijft een notaris in een officieel document ‘Johannes van der Meer, kunstschilder’. De schilder ondertekent ditzelfde document met ‘Johannes Vermeer’. In een later document heeft de notaris de spelling ‘Van der Meer’ doorgestreept en erboven geschreven ‘Vermeer’.

Meer weten over Johannes Vermeer?
Lees: De meiden van Vermeer achterna

De Vliegende Vos

De kleine Joannis had nog niet de achternaam Vermeer. Zijn vader Reynier Janszoon gebruikte in die tijd de achternaam Vos. Achternamen lagen toen nog niet vast. De herberg van zijn ouders aan de Voldersgracht, heette De Vliegende Vos. Het is niet duidelijk of de herberg al zo heette toen Reynier Janszoon die kocht in 1631, of dat hij de naam bedacht.

Voldersgracht 25, het witte huis. Hier stond in 1632 de herberg De Vliegde Vos waar Johannes Vermeer werd geboren.
Voldersgracht 25, het witte huis. Hier stond in 1632 de herberg De Vliegde Vos waar Johannes Vermeer werd geboren.

Lees verder Johannes Vermeer 385 jaar vandaag!

Mijn eerste marathon

Mijn eerste marathon startte ik in Amsterdam op 15 oktober 2017. Na bijna vijf jaar intensief hardlopen was het daar tijd voor. 59 jaar ben ik, net zo oud als mijn vader toen hij overleed.

mijn eerste marathon Amsterdam 15 oktober 2017 Marc Couwenbergh 3707 This is what you came for
Mijn eerste marathon Amsterdam 15 oktober 2017, Marc Couwenbergh 3707: ‘This is what you came for’.

‘This is what you came for’

Marc Couwenbergh

De ochtendzon in een strak blauwe hemel komt net over de tribunes van het Olympisch stadion. In het zonlicht knalt het oranje van de atletiekbaan eruit. Mijn startvak, het een na laatste, ligt nog in de schaduw. Overal om me heen blote benen en blote schouders in een kleurenspektakel van duizenden gele, groene en oranje shirtjes. Het lijkt hoogzomer maar het is 15 oktober 2017. Acht maanden heb ik naar vandaag toegewerkt.

Mijn eerste marathon – De start

Week in, week uit, steeds meer kilometers rennen en opletten wat en hoeveel ik eet. Ik heb mijn dag-nachtritme aangepast. 21.30 erin, 7 uur eruit om mijn bioritme op deze marathondag af te stemmen. Vanochtend om 6 uur opgestaan om zo meteen om 09.30 te starten. Op de beats die door het stadion dreunen, wip ik mee. Het gaat goed komen! Maar zeker is dat allerminst. Nog nooit heb ik de 42 kilometer en 195 meter gelopen. We zijn weg! Ik zwaai naar de tribune waar Jet mijn vrouw ergens moet zitten.

De eerste 5 kilometer

Ik start achter de pacers met de eindtijd van 4 uur 30 minuten op hun ballonnen. In hun tempo van 6,5 minuten voor een kilometer gingen in september twee trainingslopen van 30 kilometer prima. Sneller kan me opbreken. De marathon is echt een heel eind! Dat besefte ik nadat op een warme dag eind juli mijn eerste 30 kilometerloop crashte bij 23 kilometer. De eerste 20 kilometer in een tempo van 6 minuten per kilometer waren goed gegaan, maar toen kwam de kramp. Geschrokken had ik Jet gebeld: kom alsjeblieft wat drinken en eten brengen. De spieren herstelden snel, maar mijn moraal had een forse deuk opgelopen.

Onder het Rijksmuseum

Het zijn vooral toeristen die op dit vroege uur verwonderd staan te kijken achter de dranghekken. Onder het Rijksmuseum weerkaatsen de rennende voetstappen tegen het gewelf. Ik krijg kippenvel. Dit is Amsterdam! De fietsonderdoorgang die na jarenlang en geldverslindend geharrewar uiteindelijk toch behouden bleef, is vandaag exclusief voor de marathonlopers. Fotografen proberen hier de ultieme foto van de Amsterdam Marathon te maken.

Na het Rijksmuseum in mijn eerste marathon, Marc Couwenbergh, 3707.
Na het Rijksmuseum in mijn eerste marathon, Amsterdam 15 oktober 2017, Marc Couwenbergh, 3707.

Lees verder Mijn eerste marathon

Verborgen Verleden van Paul Haenen ingevuld

Verborgen verleden van Paul Haenen ingevuld door Marc Couwenbergh | cti
Marc Couwenbergh vult een stukje van het Verborgen Verleden van Paul Haenen in op basis van zijn boek 'De liefde voor het naakt' over de Amsterdamse kunstenaar Theo Beerendonk.
Marc Couwenbergh vult een stukje van het Verborgen Verleden van Paul Haenen in op basis van zijn boek ‘De liefde voor het naakt’ over de Amsterdamse kunstenaar Theo Beerendonk.

De moeder van Paul Haenen was verliefd op de Amsterdamse kunstenaar Theo Beerendonk. Hij trouwde echter niet met haar, maar met haar zus. Met het boek ‘De liefde voor het naakt’ over de kunstenaar Theo Beerendonk kon Marc Couwenbergh een stukje van het Verborgen Verleden van Paul Haenen invullen.

Kijk hier een stukje van de uitzending van Verborgen Verleden met Paul Haenen van zaterdag 21 oktober, 20.30 uur, NPO2

 

 

 

De Koning van Spanje trail een sportief feestje

De Koning van Spanje trail een sportief feestje. Dat werd de zevende editie van dit loopevenement door de Limburgse heuvels bij Gulpen zondag 7 mei 2017. Compleet met Limburgse vlaai aan de finish. Met een overall plaats als 46e van de 362 trailrunners op de 11 kilometer had ik een extra reden om feestelijk te proosten met een Gulpener bier.

De Koning van Spanje trail 2017 een sportief feestje. Hier loop ik bij het 4 kilometerpunt achter Lieke Paaijmans en Cato Vrouwenraets.
De Koning van Spanje trail 2017 werd een sportief feestje. Hier loop ik bij het 4 kilometerpunt achter Lieke Paaijmans en Cato Vrouwenraets.
De Koning van Spanje trail een sportief feestje

Na de start volgt een korte klim naar de camping waar vorig jaar de start was. Vervolgens steil afdalen naar Gulpen en vervolgens weer even steil omhoog de Gulpenerberg op. Ik ben voorin gestart en moet gelijk voluit om een beetje mee te kunnen. De afdaling over een smal uitgesleten pad vergt al mijn aandacht. Razendsnel scannen waar mijn voeten te zetten. Snelheid durven maken, maar niet vergeten dat als je onderuitgaat, het einde oefening kan zijn. In de klim zitten treden, maar die zijn zo ongelijk dat ik de voorkeur geef aan de smalle rand ernaast.

Hekje openhouden

Van mijn trainster Agnes heb ik geleerd om bij het klimmen mijn knieën hoog op te trekken en de pasfrequentie te versnellen.  Op de tweede klim/trap loop ik vast op mijn voorgangers. Voor inhalen is geen plaats. Dus moet ik ook lopen. Daarmee zakt onmiddellijk mijn hartslag. Zodra er ruimte is, zet ik weer aan. Ik begin mijn hamstring in mijn rechterbeen te voelen. Jammer, ik schakel een tandje terug. De afdaling gaat nu over een spoor door een weiland. Dat kan verraderlijk glad zijn. Beneden moet je door een klaphekje dat je zelf moet openen. Als ik er door ben, zie ik mijn achtervolgster eraan komen. Ik wacht en houd het hekje voor haar open. Op die paar tellen komt het niet aan in zo’n trail. Ik krijg een stralend ‘dank je wel!’

Met Pim, Frits en Mat na de finish van de Koning van Spanje trail, een sportief feestje
Met Pim, Frits en Mat na de finish van de Koning van Spanje trail 2017 een sportief feestje.
Springen

Na vier kilometer komen we op de route van vorig jaar. Een lang bospad zonder al te veel helling. De modder valt erg mee. Als er een boom over de weg ligt, doe ik wat ze voor mij ook doen: snelheid houden en springen. Dat gaat goed. Er zal nog vaker gesprongen moeten worden. Het tempo ligt hoog voor me, maar ik merk dat mijn conditie okay is. Uit het bos komen we op een brede, onverharde weg. Het loopt iets naar beneden en ik durf de zwaartekracht zijn werk te laten doen. Ik schuif een paar plekken naar voren.

Alleen mijn voetafdrukken achterlaten

Opletten bij de afslag dat ik de juiste route kies. Eigenlijk kan het niet missen. De bordjes zijn duidelijk en vaak staan er ook vrijwilligers die de richting aangeven. In de boomgaard bij de boerderij is weer de verzorgingspost. Ik stop niet, maar gris een kwart sinasappel van de tafel. Heerlijk die frisse, zoete smaak in mijn mond. Bij het verlaten van de boomgaard mik ik de schil in de grote afvaldoos die klaar staat. In tegenstelling tot de gewone wegwedstrijden, is hier geen bekertjesrotzooi. Je neemt je eigen beker mee! Ook gooit niemand hier gelzakjes weg.  ‘Leave nothing but foot prints’ is het adagio van de trailrunner.

Actief herstel

Ik heb niemand voor me en moet nu extra goed opletten hoe de route gaat. Lang duurt dat niet. In de afdaling word ik ingehaald door de twee mannen die al die tijd al vlak voor me liepen. In de vertrouwde volgorde rennen we verder. Ik weet dat de route voorlopig redelijk vlak blijft. Tijd voor actief herstel. Ik geniet. Wat een bos! De temperatuur is heerlijk, al komt de zon er niet echt door.

Na de finish nog eens de route van de Koning van Spanje trail 2017 bestuderen.
Na de finish nog eens de route van de Koning van Spanje trail 2017 bestuderen.
Klimmen en dalen

De klim omhoog door het bos gaat goed. Voor mijn gevoel loop ik makkelijker dan vorig jaar, maar dat neemt niet weg dat er toch weer een paar lopers mij inhalen. Boven volgt een zigzagroute door het bos. Het gat met mijn voorgangers is toch zo groot dat ik nu opnieuw zelf de route moet zoeken. Lastig is dat niet. Linten geven het spoor aan. Eenmaal in de afdaling durf ik weer wat gas bij te geven. De Koning van Spanje trail ervaar ik als een sportief feestje!

Koning van Spanje trail een sportief feestje

Het is nu niet meer ver. Dat is maar goed ook. De spanning in mijn hamstrings is groter dan mij lief is. Ik had gedacht dat ze inmiddels sterker zouden zijn na alle krachttraining. Maar mijn ademhaling gaat nog wel steeds gemakkelijk. De conditie is er wel. Ik probeer in een zelfde tempo de laatste klim naar de camping af te leggen. Dan volgt de afdaling naar de finish over zo’n typisch Limburgse holle weg met heel veel erosiegeultjes en losse steentjes en stenen. Ik heb geen zin om nu nog onderuit te gaan en houd wat in. Maar als ik op de laatste meters hoor dat mijn achtervolger dichterbij komt, zet ik aan. Dat doet hij of zij ook. Alles wat ik nog heb, gooi ik in de strijd. Ik dender op de finish af. Yes! De Koning van Spanje trail een sportief feestje! Helemaal blij hap ik weer in de Limburgse kersenvlaai!

Een Gulpener bier verdiend na de Koning van Spanje trail 2017 bij Gulpen.
De Koning van Spanje trail een sportief feestje. Als 46e proost Marc Couwenbergh met een Gulpener bier  na de finish..
Koning van Spanje

De Koning van Spanje trail, een sportief feestje, dankt zijn naam aan de start & finish locatie in Gulpen: de Koning van Spanje beklimming. Een heuvel die door de Koning van Spanje tijdens de veldtochten door den Nederlanden gedurende de
80-jarige oorlog werd bezet.

 

 

Liefde voor het naakt vult Verborgen Verleden Paul Haenen in

Liefde voor het naakt vult Verborgen Verleden Paul Haenen in. Mijn boek over de schilder Theo Beerendonk 1905-1979 blijkt bijzonder interessant voor cabaretier, journalist en programmamaker Paul Haenen. In het kader van het tv-programma Verborgen Verleden is hij op zoek naar zijn roots.

Liefde voor het naakt vult Verborgen Verleden Paul Haenen in. Auteur van 'De liefde voor het naakt - Theo Beerendonk 1905-1979' vertelt Paul Haenen over het Amsterdamse kunstenaarsleven in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Haenen denkt dat zijn moeder verliefd was op Theo Beerendonk.
Marc Couwenbergh, auteur van ‘De liefde voor het naakt – Theo Beerendonk 1905-1979’ vertelt Paul Haenen over het Amsterdamse kunstenaarsleven in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Haenen denkt dat zijn moeder verliefd was op Theo Beerendonk.
Liefde voor het naakt vult Verborgen Verleden Paul Haenen in

Voor de camera van Verborgen Verleden vertelde ik als auteur van het boek ‘De liefde voor het naakt – Theo Beerendonk 1905-1979’ in de kunstenaarssociëteit Arti et Amicitiae aan het Rokin in Amsterdam, Paul Haenen over de Amsterdamse kunstenaarswereld in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Zijn moeder verkeerde in die kringen. Ze was bevriend met de kunstenaars Theo Beerendonk, Piet Landkroon, Katinka van Rood en Johan Limpers. De schilder Theo Beerendonk trouwde met de zus van zijn moeder.

Klik hier voor meer over Theo Beerendonk in het boek De liefde voor het naakt

TV-opname Verborgen Verleden

In drie sessies werden de opname gemaakt. In de eerste sessie richtte de camera zich vooral op Haenen, om zijn reactie te vangen. Zo liet ik hem foto’s zien van naakten van Beerendonk en ook foto’s van hem, zijn eerste vrouw die de zus is van de moeder van Haenen en hun oudste zoon. In de tweede sessie herhaalde ik een aantal elementen uit mijn verhaal, nu met de camera vooral op mij gericht.  Vervolgens nog een korte, derde sessie, waarbij de camera over onze schouders meekeek om details te filmen. Anderhalf uur beeld waarvan uiteindelijk zo’n vijf minuten in de uiteindelijke uitzending komen. Die volgt in het najaar.

 

100 jaar De Stijl en Victory Boogie Woogie 20 Nederlands eigendom

100 jaar De Stijl en Victory Boogie Woogie 20 jaar Nederlands eigendom. In 1917 richtte Theo van Doesburg met Piet Mondriaan het tijdschrift De Stijl op. Het laatste schilderij van Mondriaan, Victory Boogie Woogie, kocht Nederland in 1997 voor 82 miljoen gulden, ofwel 37 miljoen euro, van een Amerikaanse particulier.

100 jaar De Stijl. Moeder en drie dochters met alle aandacht voor de Victorie Boogie Woogie , in 2017 twintig jaar Nederlands eigendom.
Moeder en drie dochters met alle aandacht voor de Victorie Boogie Woogie in het Haags Gemeentemuseum. Dit laatste schilderij van Piet Mondriaan is nu twintig jaar Nederlands eigendom.
100 jaar De Stijl

In De Stijl publiceerden kunstenaars, vormgevers en architecten hun ideeën over een nieuwe, abstracte kunst. Ze  meenden dat die nieuwe kunst de samenleving beter en moderner maakte. Onder hen Gerrit Rietveld, Bart van der Leck, Vilmos Huszar en Piet Mondriaan (1872-1944).

Victory Boogie Woogie 20 jaar Nederlands eigendom

Mondriaan groeide uit tot icoon van De Stijl. Hij experimenteerde met primaire kleuren en zwarte en witte lijnen. Zijn laatste en onvoltooide werk is de ‘Victory Boogie Woogie’ uit 1944. Het geld voor de aankoop van dit schilderij in 1997 kwam van de Nederlandsche Bank. Daarmee nam de Bank afscheid van de Nederlandse gulden.

Ode aan het dynamische New York

Mondriaan was een groot liefhebber van dansen en jazz. Hij bracht met de ‘Victory Boogie Woogie’ een ode aan de bruisende dynamiek van New York. Eind 1940 was hij daar gaan wonen om te ontkomen aan de Tweede Wereldoorlog. De Amerikaanse leefwijze en vooral de muziek had grote invloed op hem. Zo komt de naam Boogie Woogie uit de jazzmuziek. Het is een pianoblues waarbij de linkerhand een strak ritme speelt en de rechterhand bluesloopjes.

Detail van de Victory Boogie Woogie. De stukjes plastic zijn goed te zien. Door tape te gebruiken, kon Mondriaan snel kleuren wisselen in zijn zoektocht naar de ideale compositie.
Detail van de Victory Boogie Woogie. De stukjes plastic zijn goed te zien. Door tape te gebruiken, kon Mondriaan snel kleuren wisselen in zijn zoektocht naar de ideale compositie.
Bijna af en toch weer opnieuw beginnen

In het Gemeente Museum Den Haag hangt Mondriaans Victory Boogie Woogie in onvoltooide staat. Tal van gekleurde stukjes plakband zitten over eerder geschilderde vlakken en lenen heen. Mondriaan probeerde er de kleurpatronen en ritmiek van lijnen en vlakken mee uit. James Johnson Sweeney was destijds conservator van het Museum of Modern Art in New York en bevriend met Mondriaan. Hij vertelde dat de kunstenaar terwijl het schilderij al bijna af was, aan een drastische herziening ervan was begonnen. Enkele dagen later werd hij naar het ziekenhuis gebracht met longontsteking, waaraan hij overleed. 

De meiden van Vermeer achterna in Nederlands Dagblad

De meiden van Vermeer achterna in Nederlands Dagblad van 24 februari 2017. Een hele pagina wijdt Gulliver, het boekenkatern van het ND, aan de pelgrimage van Marc Couwenbergh naar 21 vrouwen van Vermeer.

Lees hier de boekbespreking door Arjan Glas van De meiden van Vermeer achterna in het Nederlands Dagblad 24-02-2017.

De meiden van Vermeer achterna inNederlands Dagblad; paginagrote bespreking van het boek door Arjan Glas.
De meiden van Vermeer achterna inNederlands Dagblad; paginagrote bespreking van het boek door Arjan Glas.

Lees verder De meiden van Vermeer achterna in Nederlands Dagblad

Parel bij Antonio Campi mist glans

Parel bij Antonio Campi mist glans. In Suzanna en de ouderlingen van Antonio Campi (1522-1587) staat helemaal rechts een jonge vrouw met een parel als oorbel. Zij reikt Suzanna een wit geborduurd kleed aan. Hoe fraai Campi dit tafereel ook schilderde, de parel aan het oor van het meisje mist de glans van de parels van Johannes Vermeer.

Een ander meisje met parel op het schilderij van Antonio Campi 'Suzanna en de ouderlingen' uit 1549-1550.
Een ander meisje met parel op het schilderij van Antonio Campi ‘Suzanna en de ouderlingen’uit 1549-1550.
De parel bij Antonio Campi mist glans

De parel bij Antonio Campi mist glans, maar niet door gebrek aan kwaliteit van de schilderkunst van Campi. Integendeel, Campi is een van de meesters van de Italiaanse renaissance. Het euvel is de verf. Campi schilderde deze Suzanna en de ouderlingen met tempera.  In de temperaverf zijn de pigmenten gebonden door eigeel. Door olie als bindmiddel te gaan gebruiken, ontstond een verf met een glans. Deze techniek was ontstaan in de vijftiende eeuw in onze contreien. Jan van Eyck is niet de uitvinder van de olieverf. Wel was hij een van de eersten die de kwaliteiten van olieverf ten volle wist te benutten.

Italianen verrukt van olieverf

Antonello da Messina (1430-1479) zou van Jan van Eyck persoonlijk geleerd het geheim van de olieverf geleerd hebben. Dat schrijft Vasari in zijn beroemde boek Levens van de grootste schilders, beeldhouwers en architecten. Dit wordt echter niet door andere bronnen bevestigd. Wel is het zeker dat Da Messina een van de eerste schilders in Italië was die met olieverf ging werken.

 

Mieke de Haan schildert in Museum Gouda

Mieke de Haan schildert in Museum Gouda tot 4 juni 2017. Iedere donderdag- en zondagmiddag van 12 tot 17 uur schildert Mieke de Haan in zaal 14 van Museum Gouda. Museumbezoekers kijken over haar schouders mee hoe haar schilderijen ontstaan.

Mieke de Haan schildert in Museum Gouda - foto Museum Gouda
Mieke de Haan schildert in Museum Gouda – foto Museum Gouda
Mieke de Haan schildert in Museum Gouda

Om haar heen hangt recent werk. Daarin gaat het om tijd en ruimte. Dimensies die zij op geheel eigen wijze met elkaar verweeft. Uitgangspunt zijn oude kantoren, fabrieken of huizen die ze in Berlijn aantrof. Op het eerste gezicht lege en stille ruimten. Evenwel is het verleden voor Mieke nog aanwezig. In haar schilderijen klinkt in de architectuur die door de mens is verlaten, toch het kabaal van machines en vermengt zich het daglicht met het kunstlicht van destijds.

Erasmusboek

Een intrigerend spel met de tijd ligt ook ten grondslag aan haar Erasmusboek. Dat heeft letterlijk een centrale plek in de tentoonstelling gekregen. Ze tekende dit boek in het Erasmusjaar 2016. De 56 opvallend verschillende tekeningen/schilderingen doen verslag van de woordeloze gesprekken die ze met Erasmus voerde. Immers Erasmus stelde al: ‘Afstand scheidt enkel de lichamen, niet de geesten.’ Mieke de Haan: “Erasmus en ik, we hadden een goede tijd samen. We sprongen van de hak op de tak, diepten soms een onderwerp grondig uit, stelden elkaar lastige vragen, formuleerden zoekend onze antwoorden, waren het hartgrondig met elkaar eens of oneens, hielden elkaar een spiegel voor en waren soms ook samen stil.”

Elke zondag slaat zij om 16 uur een pagina van het ‘Erasmusboek’ om en bladert zij er voor belangstellenden doorheen

Op andere momenten is de bezoeker aangewezen op de digitale versie van het Erasmusboek. Daarin komen de tekeningen ook prachtig tot hun recht door het licht van het beeldscherm. Meer dan in de ruimte/tijdschilderijen ervaar je in deze Erasmustekeningen de menselijke gevoelens. In veel tekeningen is de mens herkenbaar aanwezig. Handen, armen, een torso. Mieke de Haan weet met enkele lijnen en vormen de mens als een emotioneel wezen neer te zetten. Haar gesprek met Erasmus gaat vooral over kwetsbaarheid, verlangen naar vriendschap of meer. Vaak kolkt het. De lijnen en kleuren stromen over het papier.  Dan ervaart ook de toeschouwer het plezier dat de twee samen gehad hebben. Maar soms is het klein en ingetogen. Zie je slechts zwarte lijnen omgeven door heel veel wit, of juist zwart. Ingetogen, maar indringende beelden.

Meer over Mieke de Haan.

Meer over Erasmus.