Recensie Scheepsberichten – Zeilend naar Suriname

Scheepsberichten - Zeilend naar Suriname van Rob Biersma, front

Recensie Scheepsberichten – Zeilend naar Suriname
Rob Biersma
Uitgeverij Atlas Contact
Amsterdam – Antwerpen
€21,99
*****

Scheepsberichten: een zeilverslag als een avonturenroman

Scheepsberichten – zeilend naar Suriname van Rob Biersma is een zeilverslag , maar laat zich lezen als een avonturenroman. Steeds ben je benieuwd hoe het verder gaat en gaandeweg leer je de hoofdpersoon, de auteur zelf, kennen. Rob Biersma, 67 jaar, zeilde van juli 2016 tot juli 2007 een rondje Atlantische oceaan: van zijn thuishaven bij Rotterdam naar Suriname en via de Cariben terug. En dat deed hij solo met zijn zeilschip Rissa van tien meter lengte.

Klein schip, grote schipper

Naar de huidige maatstaven is dat een klein schip. Maar in de zeezeilwereld geldt dat kleine schepen veelal gezeild worden door grote schippers. En die kwalificatie past op Biersma. Maar dat weet je natuurlijk niet als het verhaal begint. Een verhaal dat helemaal is opgebouwd uit zijn mails die oorspronkelijk alleen bedoeld waren voor familie en vrienden. Gedurende de reis stuurde hij die bijna dagelijks via een satelliettelefoon naar huis. Als lezer van het boek leef je dus alsnog met hem mee van dag tot dag.

Zeilen én schrijven

De tocht van Biersma verloopt niet gemakkelijk. Al op de heenweg naar de Azoren dreigt zijn mast te breken. Ook hij zelf krijgt het zwaar te verduren. Oververmoeidheid is zeker zo gevaarlijk als de wind en de golven. Zeker daar waar druk scheepvaartverkeer is, controleert hij ook ’s nachts elke vijftien minuten of er geen aanvaring dreigt. Maar Biersma kan zeilen. Altijd weer gaat hij de uitdaging aan om de maximale snelheid uit zijn boot te halen. En hij kan ook schrijven. Hij heeft maar weinig woorden nodig om zijn dagelijkse relaas te doen met een aantrekkelijke mix van spanning, emotie en humor. De mails zijn meestal niet langer dan twee pagina’s. Hij weet het zeilen zo te verwoorden dat ook niet-zeilers het goed kunnen volgen. Tegelijkertijd is zijn verslag boeiend voor wie zelf zeilt.

Vogels en vissen spotten

Maar zijn verhaal is vooral interessant omdat elke mail een beetje meer kijk geeft op de mens achter de solo-zeiler. Je ervaart dat zijn stemming niet zozeer afhangt van hoe het zeilen gaat, maar dat die vooral gekoppeld is aan welke vogels en vissen hij weet te spotten. Biersma is een bioloog met getrainde ogen en oren om de fauna op zee te herkennen. Dat geeft zijn verhaal een bijzondere kleur. In zijn kleine scheepje omringd door de vaak onbarmhartige golven en wind, beleeft hij plezier aan elke ontmoeting met vogels en vissen waarvan je als lezer waarschijnlijk nog nooit hebt gehoord.

Rissa: de enige pelagische meeuw

En dan begrijp je ook ineens de naam van zijn schip, Rissa. Dat is de Latijnse naam voor de Drieteenmeeuw. De enige echt pelagische meeuw. Dat wil zeggen dat die broedt aan de Atlantische kusten, maar verder altijd boven de oceaan verblijft. Maar bioloog of niet. Ook Biersma moet zijn schip in de tropen vrijhouden van ongedierte. De kruimelzuiger, ooit een verjaardagscadeau van zijn moeder, komt daarbij goed van pas.

Alleen op zee, eenzaam in de haven

Ook als Biersma tussenstops maakt op de eilanden in de Atlantische oceaan en gedurende de bijna twee maanden die hij in Suriname verblijft, houdt het verhaal zijn spanning. Want alleen zijn op zee gaat hem goed af, maar in de havens voelt hij zich snel eenzaam. Hij heeft meestal weinig op met de andere zeilers. Veelal in gezelschap van dames, ontvlucht hij de drukte en verkent het binnenland met een open en kritische blik. Hij moet niets hebben van de luxe die er is op deze locaties voor de toeristen, terwijl de eigen bevolking een pover bestaan leidt. Meestal kiest Biersma voor taxibusjes volgepropt met passagiers. Eenmaal terug in Nederland wacht hem geen heldenonthaal. Wel een plastic zak vol bureaucratie na een jaar afwezigheid.

Recensie Scheepsberichten door Marc Couwenbergh

Meer recensies

Scheepsberichten is een uitgave van Atlas Contact
Recensie Scheepsberichten van Rob Biersma
Meer recensies geschreven door Marc Couwenbergh
Voor een volledig overzicht : Gezien, gehoord, gelezen

Meisje met de parel heeft wimpers

Moderne onderzoekstechnieken laten zien dat Johannes Vermeer wimpers schilderde op het gezicht van het Meisje met de parel

Johannes Vermeer schilderde wel wimpers en wenkbrauwen op het gezicht van het Meisje met de parel. Nu zijn die met het blote oog niet meer te zien, maar hedendaagse onderzoekstechnieken tonen aan dat de haartjes er wel waren. Vermeer schilderde ze heel miniscuul met een fijn penseeltje. Die weinige verf is verdwenen in de loop van de ongeveer 350 jaar die zijn verstreken.

Alles weten over het Meisje met de parel en alle andere vrouwen die Johannes Vermeer schilderde, lees De meiden van Vermeer achterna.

Een groen gordijn


Twee jaar geleden werd het schilderij in het Mauritshuis onderworpen aan de modernste ondezoekstechnieken. Meteen werd toen al duidelijk dat de huidige zwarte achtergrond door Vermeer als groen werd geschilderd. Maar dat groen is veranderd in een vaal zwart in de loop der tijd. Uit verder onderzoek blijkt nu dat de achtergrond een groen gordijn moet zijn geweest.

Het meisje met de rode hoed

Deze ontdekkingen maken dat het Meisje met de parel meer lijkt op andere schilderijen van Vermeer. Het meeste nog op het Meisje met de rode hoed. Dat schilderij bevindt zich in Washington en is het meest raadselachtige uit het hele oeuvre van Vermeer. Ook op dit schilderij kijkt een meisje over haar schouder naar ons. Destijds dus naar de schilder. Op haar hoofd draagt ze een weelderige baret van een intens rood fluweel. Of zijn het veren? Maar de meest prangende vraag is of het wel een meisje is.? Het sensuele gezicht heeft androgyne trekken! Ze zit, gekleed in een veel te grote blauwe mantel, voor een groen gordijn, of wandtapijt met een oosters ogend motief.

Het meisje met de rode hoed, het meest intrigerende schilderij van Johannes Vermeer, te zien in Washington, VS.

Meer weten over het onderzoek naar het Meisje met de parel: check eerdere posts

Meer over het Meisje met de parel: Lees De meiden van Vermeer achterna

Recensie het boek van de maan

Het boek van de maan

Het boek van de maan – Alles over onze naaste buur
Maggie Aderin-Pocock
Uitgeverij Atlas Contact
Amsterdam – Antwerpen
€21,99
****


Het BOEK van de MAAN maakt nieuwsgierig naar de maan. Schrijfster en ruimtewetenschapper Aderin Pocock brengt haar ‘maangekte’ over op haar lezers, terwijl ze de kennis van de maan op een heldere manier uiteenzet. Ook kennis en mythen uit het verre verleden. Daarom ben je geneigd mee te gaan met haar pleidooi voor versnelling van het maanonderzoek. Toch past daar enige terughoudendheid. Haar maangekte maakt dat ze wel heel makkelijk heen stapt over risico’s.

Vijftig jaar na de eerste mens op de maan

Ze wijst erop dat commerciële vluchten naar de maan dichterbij zijn dan we denken. Vijftig jaar nadat de eerste mens voet zette op de maan. Met het stoppen vande Amerikaanse Apollo-vluchten naar de maan eind 1972, ebte de maaneuforie weg, maar in de afgelopen tien jaar is vooral China druk met maanmissies, het Chang’e-programma. Ook ontstaan er particuliere initiatieven. Het idee van ‘wonen op de maan’ zou sneller meer dan science fiction kunnen worden.

Maangek meisje

In ieder geval is het de droom van de auteur Maggie Aderin-Pocock. Als jong meisje raakte ze al gefascineerd door de maan. Ook doordat haar vader vertelde dat hij destijds in zijn geboorteland Nigeria naar en van school fietste over de savanne alleen bijgelicht door de maan. Inmiddels is ze een gerespecteerd ruimtewetenschapper, maar naar eigen zeggen nog altijd ‘maangek’. Dat maakt haar boek bijzonder lezenswaardig, maar naar het eind toe ook wel wat simplistisch.

Kennis over de maan

De huidige kennis over de maan presenteert ze op een toegankelijke manier. Daarbij grijpt ze steeds terug op haar eigen ervaringen, als het zelf maken van een telescoop. Ze wijst ook op kennis van de maan die er al eeuwen geleden was in verschillende culturen. Kennis die altijd gepaard ging met fascinatie voor de maan. Dat de maan grote invloed heeft op ons leven, is niet alleen een romantisch idee, of een bron voor allerlei griezelverhalen.

Maan steeds verder weg

Op een heldere manier legt Adrin-Pocock uit dat de relatie aarde-maan geen constante is. De maan draait steeds sneller en de aarde steeds langzamer. En omdat de maan sneller draait, verwijdert ze zich van de aarde. Daardoor worden onze dagen langer en uiteindelijk zal de maan zo ver van de aarde staan dat die zijn stabiliteit verliest en omkiepert: de polen kantelen naar waar nu de evenaar is, met alle klimatologische veranderingen vandien. Maar dat duurt nog wel even: 1 miljard jaar.

Maan met de status van Antartica

Haar pleidooi voor vervolgstappen in het onderzoek naar en op de maan is discutabel. Ze stipt daarbij wel de internationale status van de maan aan, die gelijk is aan die van Antartica: alle landen hebben er toegang toe om wetenschappelijk onderzoek te verrichten. Vervolgens pleit ze voor particuliere, lees commerciële initiatieven, omdat daardoor het reizen naar de maan sneller in een volgende fase zal komen. Maar in een tijd dat we nog niet in staat zijn om afspraken te maken over het behoud van onze eigen planeet, is het wel heel simpel om tevreden te zijn met de status van de maan als die van Antartica, waar al blijkt dat de grens tussen wetenschap en exploitatie verschillend wordt getrokken.

In ligstoel turen naar de maan

Het lijkt me beter dat we ons voorlopig tevreden stellen met het turen door een verrekijker naar de maan, zoals zij dat ook altijd heeft gedaan.

Het Boek van de Maan is een uitgave van Atlas Contact
Recensie Het BOEK van de MAAN van Maggie Aderin-Pocock
Meer recensies geschreven door Marc Couwenbergh
Voor een volledig overzicht : Gezien, gehoord, gelezen

Recensie ‘De jungle op zee – De onbestrafte misdaden tegen mens en milieu op open zee’

Nieuwe avonturen van Kuifje, maar zonder goede afloop

De jungle op zee
De onbestrafte misdaden tegen mens en milieu op open zee

van Ian Urbina
New York Times – bestseller
Uitgeverij Atlas Contact
Amsterdam – Antwerpen
€29,99

*****

Recensie De jungle op zee

Vrolijk word je niet van ‘De jungle op zee’ van New York Times-journalist Ian Urbina. Maar, de vijftien verhalen over hoe misdadig de dagelijkse praktijk is op de wereldzeeën, zijn fascinerend. Nooit eerder verscheen er zo’n onthullend journalistiek verslag van wat daar allemaal gebeurt. Van uitbuiting, verkrachting, slavernij, moord tot de steeds grotere verwoesting van het milieu. En dat allemaal ter wille van de wereldeconomie.

Het meest schokkende

Het meest schokkende is dat nagenoeg al die misdaden onbestraft blijven. Geen land ter wereld acht het nodig om over te gaan tot handhaving van het beetje aan wetten dat de zee betreft. Laat staan om orde op zaken te stellen in deze jungle waar iedereen doet wat hem het meeste voordeel oplevert.

Ian Urbina als een hedendaagse Kuifje

Ian Urbina, journalist van de New York Times, is de eerste die het aandurfde om de zee op te gaan om verslag te doen. Als een Kuifje voer hij in een periode van veertig maanden over alle vijf de oceanen en twintig andere zeeën om mee te maken hoe het op zee er aan toegaat. Zijn belevenissen aan boord van aftandse vissersschepen, moderne patrouillevaartuigen en zelfs een mini-onderzeeër, laten zich lezen als een thriller. Maar dan een waarin het onderscheid tussen goed en kwaad ontbreekt.

Wie is goed en wie is fout?

Want wie illegaal bezig is en wie niet, is op zee vaak onduidelijk. Urbina trekt geen snelle conclusies, maar neemt je mee op zeereizen waarvan de afloop volstrekt onvoorspelbaar is, evenals wie nu goed dan wel fout is.

Geronselde bemanningen

Van overbevissing hebben we wel eens gehoord. Maar niet dat gammele vissersschepen daardoor de halve wereldbol moeten afvaren om aan hun vangst te komen. Dus hun vaak geronselde bemanningen moeten maandenlang in de meest miserabele omstandigheden werken en zien te overleven.

Wachtschepen vol wapens en beveiligers

Hetzelfde geldt voor piraterij. Dat haalt soms het nieuws. Maar dat er voor de bestrijding van piraterij nu op verschillende locaties schepen voor anker liggen vol wapens stond nog nooit in een krant. Evenmin dat daarop particuliere beveiligers maandenlang verveeld zitten te wachten op een klus, omdat geen overheid deze mannen en wapens aan land wil hebben.

De wetteloosheid van de zee aanpakken

Kortom, Ian Urbina, heeft als een hedendaagse Kuifje een unieke journalistieke prestatie geleverd. Het is te hopen dat zijn verhalen, die eerder verschenen in The New York Times, overheden en publieke opinie mobilseren om de wetteloosheid van de zee aan te pakken.

De jungle op zee van Ian Urbina is uitgegeven in Nederland door Atlas Contact

Meer recensies door Marc Couwenbergh: De geheugenlozen
Voor een volledig overzicht: Gezien, gehoord, gelezen

recensie ‘De geheugenlozen’

Recensie ‘De geheugenlozen’. ‘De geheugenlozen’ van Géraldine Schwarz geeft een onthutsende inkijk hoe Europa omging en omgaat met de verantwoordelijkheid voor het nazisme. Ze kreeg er de European Book Award 2018 voor.

‘De geheugenlozen’ verplichte kost voor elke Europeaan, van regeringsleider tot geel hesje

‘De geheugenlozen’
Géraldine Schwarz
Uitgeverij Atlas-Contact
Amsterdam-Antwerpen
€24,99
*****

De Nederlanse uitgave De geheugenlozen van Géraldine Schwarz – Uitgeverij Atlas Contact

De geheugenlozen: een onthutsende inkijk in de Europese geschiedenis van WOII tot nu

De Duits-Franse journaliste Géraldine Schwarz (1974) duikt in de betrokkenheid van haar grootouders bij het nazisme. Niet dat die daarin een grote rol speelden. Ze waren maar ‘Mitläufer’. Zoals vele anderen profiteerden ze van de wetten die joden marginaliseerden. Haar grootvader kocht in 1938 voordelig een joods bedrijf. Na de Tweede Wereldoorlog eistte de joodse eigenaar een schadeloosstelling. Opa Schwarz vond dat maar onrechtvaardig.

Met compassie en een scherpe analyse

Uiterst zorgvuldig ontleedt zijn kleindochter de feiten. Ze tracht zich te verplaatsen in haar grootouders. Hoe zij dachten en wat zij voelden. Daarbij is ze er niet op uit hen te veroordelen. Evenmin wil ze het verleden maar laten rusten. Met compassie en een scherpe analyse legt ze de mede-verantwoordelijkheid bloot van haar grootouders aan het nazisme.

Mythen met vele goeden en een handjevol kwaden

Op dezelfde wijze onderzoekt ze ook de geschiedenis van haar grootouders van haar Franse moeder. Die opa was gendarme in het collaborerende Vichy-Frankrijk. Ook daar stuit ze op de mechanismen van ontkenning van verantwoordelijkheid. Niemand kan het zich meer precies herinneren. En de overheid trekt mythen op met een heldere tweedeling tussen de vele goeden en slechts een handjevol kwaden.

Onthustende inkijk in de Europese na-oorlogse geschiedenis

De verhalen van haar grootouders trekt Schwarz vervolgens door naar de grote geschiedenis. Dat doet ze op basis van een enorme hoeveelheid feiten en interviews. Zo levert ze een onthutsende inkijk in de na-oorlogse Europese geschiedenis. Onthutsend, omdat ze aantoont hoe er in Europa weinig animo was om de verantwoordelijken ter verantwoording te roepen. Domweg omdat veel mensen zelf verantwoordelijkheid droegen. In meerdere en in mindere mate. Dat gold voor Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk en Italië. Maar het geldt ook voor Nederland.

Nederland verdoezelt verantwoordelijkheid voor de jodenvervolging

De illusie dat we het hier beter deden, prikt Schwarz heel eenvoudig door. Ze wijst erop dat de Nederlandse regering anno 2019 bijna de enige in Europa is die de verantwoordelijkheid van de staat in de deportatie van de joden nog altijd niet erkent. Ze merkt op dat ook in het Verzetsmuseum in Amsterdam nauwelijks aandacht is voor de rol van de Nederlandse ambtenaren bij de jodenvervolging.

De perfecte Nederlandse identiteitskaart

Zo is er geen verwijzing naar Jacob Lentz, de Nederlandse ambtenaar die de identiteitskaart met een identificatiesysteem voor joden maakte. Zijn systeem werd dankbaar overgenomen door de Duitsers. De efficiëntie ervan verklaart waarom Nederland bijna het allerhoogste percentage vermoorde joden heeft: 75 procent van de Nederlandse joden werd afgevoerd en vermoord. Ter vergelijk: België 45 procent; Frankrijk 25 procent.

In Nederland (nog) geen Holocaustmonument

Ook herinnert Schwarz eraan dat er in Nederland nog altijd geen Holocaustmuseum is. Zelfs geen gedenkteken. En dat in tegenstelling tot andere Europese landen. De pogingen ertoe hier stranden op argumenten als dat een dergelijk monument het groen of het uitzicht zouden schaden. Het schaamrood stijgt je dan toch naar de kaken!

Van geschiedenis naar actualiteit

Maar ‘De geheugenlozen’ wordt pas echt ongemakkelijk lezen als Schwarz beschrijft hoe de ontkenning van verantwoordelijkheid overgaat in bagatelliseren van de misdaden en het benadrukken van wat er allemaal onder het fascisme tot stand kwam. Daarmee is haar geschiedenisverhaal aangekomen bij de actualiteit: de hedendaagse populariteit van populistische partijen in Europa. In haar epiloog concludeert ze: “De geschiedenis herhaalt zich niet, maar de sociale en psychologische mechanismen blijven onveranderd en zetten er ons in crisiscontext toe aan irrationele medeplichtigen te worden van misdadige doctrines.”

Verplichte kost voor elke Europeaan

Niet voor niets kreeg Géraldine Schwarz voor ‘De geheugenlozen’ de Europese Boek Prijs 2018. ‘De geheugenlozen’ is verplichte kost voor elke Europeaan, van regeringsleider tot geel hesje.

Meer recensies geschreven door Marc Couwenbergh vind je hier: Uiterste dagen; De Macht

‘De geheugenlozen’ van Géraldine Schwarz is uitgegeven door Uitgeverij Atlas Contact

Recensie Uiterste Dagen van Ferdinand Lankamp

recensie Uiterste dagen van Ferdinand Lankamp 
Uiterste dagen
Ferdinand Lankamp
Uitgeverij Atlas Contact
Amsterdam/Antwerpen
€ 19,99

***
cover van de roman Uiterste dagen van Ferdinand Lankamp.
In Uiterste dagen vertelt Ferdinand Lankamp het verhaal van zijn overgrootvader Edvard Haga die in 1940 in Finland een paardentransport naar het front begeleidt .

In Uiterste dagen wint de verhalenverteller het van de historicus. Auteur Ferdinand Lankamp, historicus en redacteur, heeft weinig woorden nodig om een sfeervol beeld te scheppen van het harde boerenbestaan van Edvard Haga in het winterse Finland. Eveneens fraai is hoe hij stukje bij beetje invulling geeft aan het karakter van Haga. Die gaat in 1940 als de Russen Finland zijn binnengevallen, opnieuw zijn land een dienst bewijzen: een paardentransport, inclusief zijn eigen paard, begeleiden naar het front.

Lees verder Recensie Uiterste Dagen van Ferdinand Lankamp

Mijn derde marathon: #De mooiste

Mijn derde marathon: #Demooiste. Op 7 april 2019 startte ik in Rotterdam voor mijn derde marathon. Vorig jaar was het goed gegaan, nadat ik in oktober 2017 in Amsterdam mijn eerste marathon had volbracht, 59 jaar, even oud als mijn vader toen die overleed. Nu voelde ik me sterker dan ooit, maar een marathon blijft voor mij een ongewis avontuur. Succes uit het verleden, biedt geen garanties voor het heden.

Mijn derde marathon: #De mooiste

Maandag 08.30 uur. De ochtend na de Rotterdam Marathon. De heldere klank van de voordeurbel, een ouderwetse trekbel, galmt door het huis. Ik houd mijn ogen dicht en probeer droom en werkelijkheid te onderscheiden. De 42 kilometer en 195 meter zijn de hele nacht door mijn hoofd blijven rond rennen. De warmte, de bekertjes water, stukken banaan, plakkende gels, dreunende beats, alle aanmoedigende “Je kunt het!” en steeds weer het grijze asfalt. Soms had ik het bloedheet. Dan lag ik weer te rillen. Mijn loodzware benen zijn nauwelijks te bewegen. Ik hoor een stem. Voor ik het weet, sta ik naast mijn bed. Schiet in een trainingsbroek en daal de trap af. Of is het zweven? De voordeur staat wijd open. Ik zie een enorme bos bloemen, roze, groen, paars. Dan rijst de ochtendzon uit boven de daken van de huizen aan de overkant. En alles verdwijnt in een zee van licht. “Ik ben zo trots op je!”


Op het Schouwburgplein in de rij om mijn tas in te leveren; nog even een eierkoek en water. Foto: Mat Drummen.

Uitlopen en alles heel houden

‘You’ll never run alone’, zingt Lee Towers. De Rotterdam Marathon start! Maar ik heb nog een half uur. Mijn trainingsjack geef ik aan Mat, mijn trainingsmaat. De zon heeft al kracht, maar voor hetzelfde geld had ik nu staan koukleumen. Mat is met me meegegaan tot aan het startvak voor de praktische en mentale support. “Je kunt ook een stukje wandelen,” zegt Mat. “Je hebt vijf en half uur de tijd.” Ik lach. Het wordt mijn derde marathon, maar aan een streeftijd waag ik me niet. De Halve Marathon van Egmond heb ik afgelopen januari weer onder de twee uur gelopen, maar een hele marathon blijft anders, weet ik na twee marathons. Uitlopen en alles heel houden, is mijn doel. Een laatste groet en dan schuif ik richting startlijn.

Gejuich, gepiep en genieten

Gejuich, applaus! Het gepiep van de matten met de tijdsregistratie. Ik ben weg, de Erasmusbrug op die volgepakt staat met toeschouwers. Ook als lopers hebben we nauwelijks ruimte. Het is opletten dat je niet op de hielen van een voorganger trapt. Maar wat een sfeer. Dit is genieten. Het avontuur is begonnen. Richting Feijenoordstadion komt er meer ruimte. Waar anders in de eerste kilometers de benen stijf voelen, gaat het nu soepel. Vanochtend heb ik nog even met mijn benen omhoog tegen de deur gelegen. Dat rekt de hamstrings, terwijl de rest ontspant.

Lees verder Mijn derde marathon: #De mooiste

Schatkamer: staalkaart van cultuurhistorie

Schatkamer: staalkaart van cultuurhistorie. De tentoonstelling Schatkamer in de Hermitage Amsterdam toont een staalkaart van de cultuurhistorie. Van een 25.000 jaar oude Venus tot een hedendaagse lichtkunstprojectie. Met deze tentoonstelling viert de Hermitage Amsterdam haar tiende verjaardag. Ruim 250 topstukken uit de Hermitage-collectie zijn nu te zien in Amsterdam.

Detail uit het affiche van de tentoonstelling Schatkamer Hermitage Amsterdam, detail uit schilderij van Madonna van Lucas Cranach de Oudere.
Detail uit het affiche van de tentoonstelling Schatkamer Hermitage Amsterdam, detail uit schilderij van Madonna van Lucas Cranach de Oudere.

Verwondering en fascinatie

Cathelijne Broers, directeur van de Hermitage Amsterdam en kunsthistoricus, begeleidt je door deze Schatkamer. Zij sprak de audiotour in. Haar verhaal is meer dan een opsomming van kunsthistorische feiten. Ze uit ook haar verwondering en fascinatie over en voor wat er te zien is. Bovendien stimuleert ze vooral zelf te kijken.

Lees verder Schatkamer: staalkaart van cultuurhistorie

Troostgedichten van Boek en Troost

Troostgedichten van Boek en Troost. Deze gedichtenbundel is uitgegeven bij het vijfjarig bestaan van Boek en Troost . Deze vrijwilligersorganisatie biedt ondersteuning aan wie een geliefde mist door de dood. Marc Couwenbergh / cti maakte van de bundel een vierkant kleinood. Op 14 februari 2019 was de presentatie.

De bundel Troostgedichten uitgebracht ter gelegenheid van vijf jaar Boek en Troost. Marc Couwenbergh maakte van de bundel een vierkant kleinood.
De bundel Troostgedichten, een kleinood, uitgebracht ter gelegenheid van vijf jaar Boek en Troost.

Tien dichters

Tien dichters leverden een gedicht in voor de bundel . Onder hen de eerste Goudse stadsdichteres, Inez Meter. Daarnaast werkte ook fotograaf Rinus Lasschuyt belangeloos mee. Immers, Boek en Troost beschikt niet over een ruim budget.

Lotgenoten

Alle vrijwilligers van Boek en Troost weten wat het betekent een dierbare te missen. Vaak uit eigen ervaring. Want ze verloren veelal zelf iemand. Daardoor weten ze dat het fijn is contact te hebben met lotgenoten. Dus door het delen van ervaringen krijg je zicht op de eigen reacties en gevoelens. Lotgenotencontact maakt het verlies zichtbaar, bespreekbaar en hanteerbaar.

Bestel ‘Troostgedichten’

Troostgedichten is verkrijgbaar voor 5 euro bij Boek en Troost. Ook als u meer informatie wilt: check www.boek-en-troost.nl

Aan Troostgedichten werkten belangeloos mee:

de dichters: Chris Bellekom, Eduard Ditmar, Annewies van Ess, Corie Grootendorst, Bart en/of Cornelis, Ton Houtman, Hanneke Leroux, Kees de Leeuw, Inez Meter en Peter Noordhoek.

De fotograaf Rinus Lasschuyt

Eindredactie, boekontwerp en uitgave: Marc Couwenbergh / cti

Troostgedichten ISBN 978 90 826394 14 NUR 306

De Johannes Vermeer Prijs voor Janine Jansen

De Johannes Vermeer Prijs voor Janine Jansen. Op 29 oktober 2018 kreeg violiste Janine Jansen de tiende Johannes Vermeer Prijs. Dit is de de Nederlandse staatsprijs voor de kunsten. De jury oordeelde: “Haar muzikale interpretaties raken aan het geniale en oogsten unaniem bewondering en respect van publiek en collega-musici.” Minister van cultuur Ingrid van Engelshoven reikte de prijs uit in de Ridderzaal. Lees verder De Johannes Vermeer Prijs voor Janine Jansen